Το coaching αξιοποιεί την επιστήμη της Θετικής Ψυχολογίας τόσο ως θεωρητική βάση όσο και ως πρακτικό πλαίσιο για την ανθρώπινη ανάπτυξη, την ευεξία και την απόδοση.
Η Θετική Ψυχολογία, που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 από τους Martin Seligman και Mihaly Csikszentmihalyi, δεν εστιάζει σε όσα δεν λειτουργούν, αλλά σε εκείνα που επιτρέπουν στους ανθρώπους και στις κοινότητες να ευημερούν. Μελετά τις δυνάμεις του χαρακτήρα, τις αρετές και τα θετικά συναισθήματα που καλλιεργούν την ανθεκτικότητα, το νόημα και την ολοκλήρωση.
Στο coaching, αυτή η οπτική μεταφράζεται σε μια σχέση συνεργασίας, μέσα στην οποία ο coach υποστηρίζει τον coachee να αναγνωρίσει, να ενεργοποιήσει και να αξιοποιήσει τους εσωτερικούς του πόρους, όπως η ανθεκτικότητα, η αισιοδοξία, η αυτοαποτελεσματικότητα και η ευγνωμοσύνη.
Σύμφωνα με την International Coaching Federation (ICF), ο ρόλος του coach είναι να ενισχύει την επίγνωση, την υπευθυνότητα και τη δράση του πελάτη μέσα από μια συνεργασία που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, την ισοτιμία και τον σεβασμό. Η Θετική Ψυχολογία ενδυναμώνει αυτή τη συνεργασία προσφέροντας εμπειρικά τεκμηριωμένα μοντέλα και παρεμβάσεις, τα οποία έχουν προκύψει από δεκαετίες έρευνας στις γνωσιακές, συμπεριφορικές και συναισθηματικές επιστήμες.
Μια evidence-based προσέγγιση στο coaching συνδυάζει ευρήματα από τη Θετική Ψυχολογία, τη γνωσιακή-συμπεριφορική θεωρία και τη νευροεπιστήμη, ώστε η διαδικασία να στηρίζεται στην έρευνα και όχι μόνο στη διαίσθηση (Grant & Cavanagh, 2007· Linley & Harrington, 2006). Έχει φανεί ότι πρακτικές όπως η καλλιέργεια θετικών συναισθημάτων, η αναγνώριση και αξιοποίηση των δυνάμεων του χαρακτήρα και η επιδίωξη στόχων με προσωπικό νόημα ενισχύουν την ευεξία, τη δέσμευση και την επίτευξη.
Μέσα από αυτή τη σύνθεση, το coaching γίνεται κάτι περισσότερο από επίλυση προβλημάτων: προσφέρει έναν αναστοχαστικό και δημιουργικό χώρο που βοηθά τον άνθρωπο να περάσει από την απλή λειτουργικότητα στην άνθηση. Ο coachee δεν εστιάζει μόνο σε όσα θέλει να αποφύγει, αλλά και σε αυτό που επιθυμεί να γίνει, με αυτογνωσία, συνέπεια και σκοπό.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Grant, A. M., & Cavanagh, M. J. (2007). Evidence-based coaching: Flourishing or languishing? Australian Psychologist, 42(4), 239–254.
Linley, P. A., & Harrington, S. (2006). Strengths coaching: A potential-guided approach to coaching psychology. International Coaching Psychology Review, 1(1), 37–46.
Seligman, M. E. P., & Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive psychology: An introduction. American Psychologist, 55(1), 5–14.
Biswas-Diener, R., & Dean, B. (2007). Positive Psychology Coaching: Putting the Science of Happiness to Work for Your Clients. Wiley.
International Coaching Federation (ICF). (2021). ICF Core Competencies and Code of Ethics.